ما باید پرهیز کنیم از اینکه به ریسمان پوسیده ی تک واژه ها و جمله های سست بیاویزیم و از آنها

مستمسکی بسازیم. ما باید پرهیز کنیم ازینکه با دستاویز کلمات و جمله های برخوردی ایجاد کنیم.

"کلمات همیشه دستاویزی ست برای بهانه جویان نه برای عاشقان"

یادگار اشک های ناب عاشقی

ضماد عصرهای دلتنگی روزگار غربت نمی گنجد در زبانم که بگویم خداحافظ.

معجزه وجود عاشقانه آرام تو! مگر میشود فراموشم شود؟!

باور نمی کنم...نه!!! 

لعنت...لعنت!به دست سرد این روزگار.

پ ن۱: چه قدر دلم می خواست خبر نگار یک نشریه زرد می بودم تا برای  بالا رفتن تیراژ به کذب

می نوشتم نادر ابراهیمی...بدرود!!!

 پ ن۲:امید حاصل از روزهایی که یک سال است در ذهنم هوایشان را دارم با

چه تبحری خط خطی می کنی! باز هم بگویم فریــــــــــــــــــــــــاد؟ که تکراری شوم؟